มีศิลปะ

มีศิลปะ

ศิลปะ แปลว่า การแสดงออกมาให้ปรากฏขึ้นได้อย่างงดงามน่าพึงชม  หมายถึง “ฉลาดทำ” คือ ทำเป็นนั่นเอง

พหูสูตนั้นเป็นผู้ฉลาดรู้ เรียนรู้ในหลักวิชา รู้ว่าอะไรเป็นอะไร รู้ว่าอะไรทำอย่างไร ส่วนศิลปะ เป็นความสามารถในทางปฏิบัติ คือ สามารถนำความรู้นั้นมาใช้ให้บังเกิดผลได้

คนที่มีความรู้นั้น ไม่ใช่ว่าจะมีศิลปะทุกคน บางคนฉลาดรู้แต่ยังไม่ฉลาดทำ

รู้แต่ทฤษฎีอย่างเดียวจะทำได้หรือไม่ เช่น การขับรถยนต์ การว่ายน้ำ ทำกับข้าว

ประเภทของศิลปะ

    ศิลปะทางกาย คือ ฉลาดทำการช่างต่างๆ  เช่น ช่างทอ ช่างเครื่อง ช่างวาด ช่างออกแบบ ช่างปั้น ช่างภาพ ช่างพิมพ์ รวมทั้งฉลาดในการทำอาชีพอื่นๆ  เช่น การทำสวน ทำไร่ ปลูกพืชผัก การเขียนหนังสือ การตรวจคนไข้ ตลอดจนถึงการยืนเดินนั่งนอนอย่างมีมารยาท การแต่งตัวให้เหมาะสม การต้อนรับแขก การแสดงความเคารพ  การสำรวมกาย  ก็จัดเป็นศิลปะทั้งสิ้น

    ศิลปะทางวาจา คือ ฉลาดในการพูด มีวาทศิลป์ รู้จักเลือกพูดแต่สิ่งที่ดี เป็นประโยชน์สามารถยกใจของผู้พูดและผู้ฟังให้สูงขึ้นได้ #วาจาสุภาษิต

    ศิลปะทางใจ คือ ฉลาดในการคิด มีสติสัมปชัญญะ สามารถควบคุมความคิดให้คิดไปในทางที่ดี  คิดในทางสร้างสรรค์  คิดในทางที่ยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น 

ศิลปะ จึงหมายถึง คิดเป็น พูดเป็น ทำเป็น

Cr.มงคลชีวิต ฉบับทางก้าวหน้า